Skip directly to content

Ontwikkelen van nieuwe medicijnen

De lange weg van het ontwikkelen van nieuwe medicijnen

In ruim 160 jaar tijd heeft Pfizer een enorme hoeveelheid kennis, ervaring en expertise op het gebied van innovatie en wetenschap opgebouwd. Deze kennis gebruiken we voor het ontwikkelen van nieuwe geneesmiddelen en vaccins.

8 tot 10 jaar en $ 1,3 miljard

Onderzoek naar en de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen is een lang en complex proces. Gewoonlijk duurt het tussen de acht en tien jaar voordat een nieuw geneesmiddel uitontwikkeld is.1 Onder andere hierdoor is het ontwikkelen van medicijnen erg duur.

Een kleine, simpel ogende pil kan behoorlijk kostbaar zijn. En zeker bij patiënten die langdurig ziek zijn, kunnen de kosten voor geneesmiddelen daardoor flink oplopen. Toch is een medicijn de prijs waard. En niet alleen omdat beter worden, of niet ziek(er) worden, onbetaalbaar is.

Bij de zoektocht naar verbindingen die een basis kunnen zijn van doeltreffende behandelingen zijn meer dan 2000 mensen betrokken. Om één nieuw medicijn voor patiënten beschikbaar te krijgen, moet gemiddeld $ 1,3 miljard worden geïnvesteerd.2

Ondanks dat financiering door overheden een belangrijke rol speelt bij bepaalde ontdekkingen, wordt ongeveer 90 procent van de nieuwe geneesmiddelen door de private sector ontdekt en ontwikkeld.

Uiteindelijk moet al dit onderzoek leiden tot de goedkeuring van een nieuw geneesmiddel.

Niet eenvoudig

Niet alle verbindingen die worden onderzocht worden uiteindelijk een geneesmiddel. Tijdens het ontwikkelen en testen vallen er veel af. Van de 10.000 verbindingen die worden beschouwd als mogelijke toekomstige behandelingen, worden er slechts ongeveer 5-10 geschikt bevonden voor klinisch onderzoek met mensen. Gewoonlijk wordt uiteindelijk maar 1 op de 10.000 moleculen een geregistreerd geneesmiddel.

De nodige studies

Een onderzoek kan op elk moment stop worden gezet, bijvoorbeeld vanwege veiligheidsredenen of het behalen van onvoldoende resultaat. De ontwikkelingen en onderzoeken hebben dan toch tijd en geld gekost. Dit lijkt zonde, maar het is een noodzakelijk en zeer leerzaam onderdeel van het onderzoeksproces. De kosten van de verbindingen die worden afgekeurd worden verrekend in de prijs van het geneesmiddel.

Uiteraard garanderen heel wat voorzorgsmaatregelen tijdens de testprocedure dat de rechten en de veiligheid van de studiedeelnemers beschermd zijn. Als de veiligheid en effectiviteit uitvoerig aangetoond zijn, kan het tot twee jaar duren voordat een goedkeuringsaanvraag wordt gehonoreerd.

Het exclusieve recht om het geneesmiddel te verkopen

Als er een nieuw medicijn ontwikkeld is, krijgt Pfizer daar patent op. Dit betekent dat wij het exclusieve recht krijgen om het geneesmiddel gedurende een bepaalde periode te verkopen. Als een nieuw geneesmiddel geregistreerd wordt, stellen fabrikant en overheid samen de prijs vast. Fabrikanten zijn gehouden aan maximumprijzen en vergoedingslimieten die zijn vastgesteld door de overheid.

Een korte periode van winst

De medicijnen moeten, tijdens de korte periode dat het patent loopt, genoeg winst opleveren om de kosten van de ontwikkeling terug te betalen. Doordat het lang duurt voor het medicijn ontwikkeld en goedgekeurd is, houden we van een patent van twintig jaar nog maar acht tot elf jaar over om het product exclusief op de markt te brengen en te verkopen. Zodra de exclusieve rechten verlopen zijn, mogen andere bedrijven de medicijnen kopiëren en verkopen.

De gezondheidszorg profiteert niet enkel gedurende de periode dat een bedrijf een patent heeft van een nieuw geneesmiddel, maar vervolgens ook tot in lengte van jaren na het verlopen van het patent. Zorgsystemen hebben dan immers eindeloos generieke middelen tot hun beschikking.


  1. Congressional Budget Office. "Research and Development in the Pharmaceutical Industry." A CBO study. Oktober 2006.
  2. Managerial and Decision Economics 28 (2007):469-479.
  3. I. Cockburn, R. Henderson, "Public-Private Interaction and the Productivity of Pharmaceutical Research," National Bureau of Economic Research working paper 6018, April 1997.

15.PFE.3.266