Sorry, you need to enable JavaScript to visit this website.
Overslaan en naar de inhoud gaan

Hemofilie

Blog: De weg naar Tokyo

Gerald zet zijn beperking om in kracht. Zijn doel is om als rolstoeltafeltennisser aan de Paralympische Spelen van Tokyo 2020 deel te nemen. Leef met hem mee in zijn blog

Oefeningen in de badkamer

02 mei 2020

Sportcentrum Papendal is dicht en het is afwachten wanneer we er weer terecht kunnen. Voorlopig train ik in mijn eigen badkamer. Ik heb er beugels hangen waar ik elastieken aan kan bevestigen voor verschillende oefeningen. En ook heb ik een skippybal, een mat voor buikspieroefeningen en een tafel-handbike. Kortom, thuis trainen lukt zeker, het is alleen wel belangrijk om gedisciplineerd te blijven. Verder kan ik gelukkig ook tafeltennissen, vooral tegen de tafeltennisrobot in onze tafeltennisspeciaalzaak in Zeist.

Gerald van Grunsven

Het lijkt alweer zolang geleden dat ik op de toernooien in Polen en Spanje speelde. In Polen, half februari, werd al voorzichtig rekening gehouden met corona. Voordat je de zaal in ging, werd je temperatuur even gemeten. Het toernooiveld was heel sterk. Ik moest tegen de nummer zeven van de wereld, de Fransman Savant, en speelde een superwedstrijd, maar verloor uiteindelijk net in de kwartfinale. Ik ging naar huis met het gevoel ‘zo moet ik verder spelen’.   

Begin maart vertrokken we vervolgens naar de Costa Brava, naar het plaatsje Playa del’Or. Op dat moment was er al meer aandacht voor corona. Je mocht geen handen meer schudden, maar kon nog wel gewoon over straat. En op de boulevard langs het strand was het nog gewoon druk.
Veel landen hadden op het laatste moment afgezegd, waaronder de Noren, Zweden, Fransen en Duitsers. Daardoor was ik uiteindelijk de laagst geplaatste deelnemer (degene met de laagste positie op de wereldranglijst). Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Kortom, het spelersveld was nog sterker dan in Polen. Ik moest bijvoorbeeld spelen tegen de Koreaan Kim Kim Kyung Young en de Turk Hamza Çalışkan, die allebei in de top 15 staan. Met name tegen de Koreaan was mijn spel goed. Toch verloor ik, daar was ik niet zo blij mee.

Tijdens het landentoernooi viel ik vervolgens uit mijn rolstoel. Ik speelde tegen een andere Koreaan, Kim Ki-Young, de nummer 9 van de wereld. Mijn spel werd steeds beter…We zaten met 10-12 in de vijfde game en ik stond op matchpoint (10-9 voor mij)…toen ik uit mijn rolstoel kukelde.
…Iedereen kwam geschrokken aanrennen om me weer overeind te zetten: als ik erin zit zijn mijn benen vastgemaakt met klittenband…Gelukkig heb ik er niets aan overgehouden. Maar helaas verloor ik hierdoor ook deze wedstrijd net op het laatste nippertje.

Dus ja, ik heb verloren, maar ik merk ook dat ik steeds beter ga spelen tegen topspelers. Het is bizar dat de coronacrisis er zo snel achteraan kwam. Ik heb na thuiskomst nog twee dagen getraind en sindsdien ligt alles stil en hebben we ook bericht gehad dat de Paralympics niet doorgaan.

  • Op trainingsstage in Servië

    Beschrijving tonen

    14 maart 2020

    Het jaar is tot nu toe prima begonnen. We hebben ons weten te handhaven in onze klasse van de 1e Bundesliga rolstoelcompetitie. En ik heb een prima trainingsstage achter de rug in Servië.

    Ik was daar met Sem, als voorbereiding op de drie toernooien die ik de komende weken speel in Polen, Spanje en Italië.

    Het was alweer de vierde keer dat ik Servië was. Je voelt je er ook meteen op je gemak. Je speelt op bekend terrein, kent de sporthal en de spelers waarmee je gaat trainen voelen haast aan als familie.

    Het geeft absoluut rust om een week lang gefocust met tafeltennis bezig te kunnen zijn. We hebben eerst een aantal dagen veel trainingsuren gemaakt en hebben vervolgens twee dagen wedstrijden gespeeld.

    Een dag dubbelspel en een dag enkelspel: allemaal tegen rolstoeltafeltennissers. Twee van onze tegenspelers hebben al een ticket voor Tokyo. Daar hadden we dus zeker goede tegenstanders aan.

    g

    Het was naast nuttig ook heel gezellig. De ontvangst is altijd warm en we hebben na het trainen een paar keer bij mensen thuis gegeten. Het is leuk om op die manier iets van de Servische cultuur mee te pakken.

    Nu ben ik weer thuis en heb ik twee dagen rust. Ik ga alleen naar de fysio en doe verder zo min mogelijk. En dat is belangrijk, want daarna ga ik alweer naar Polen voor het eerste wereldranglijsttoernooi van dit jaar.

    Woensdag ochtend vlieg ik, ’s avonds speel ik in en de volgende dag moet ik alweer aan de ‘bal’. Dan beginnen de wedstrijden.  

    Het toernooi in Polen kent een sterk spelersveld. Het zou mooi zijn als ik er nog wat punten bij elkaar kan sprokkelen voor de wereldranglijst. En als dit lukt, ook tijdens de toernooien die vlak daarna komen.

    Maar mijn échte focus ligt natuurlijk op het toernooi op 9, 10 en 11 mei. Dan wordt duidelijk of ik een ticket haal voor de Paralympics in Tokyo. Of dat ik me beter kan richten op de volgende Paralympics...

  • Twee keer brons in Costa Rica

    Beschrijving tonen

    23 januari 2020

    Costa Rica is misschien wel het mooiste land waar ik ooit ben geweest. Met prachtige regenwouden, een fijn klimaat en aardige mensen. We zijn naar een opvangpark geweest met bomen vol wees-luiaards en andere, gehandicapte, dieren. Ook hebben we een indrukwekkend lichtfeest meegemaakt. Kortom, ik heb samen met mijn vrouw Ilonka en met Paralympische kampioene Kelly van Zon en haar zus een vakantie gehad om nooit te vergeten.

    We waren echter niet zomaar in Costa Rica. Kelly en ik speelden in de hoofdstad San José ons laatste grote internationale toernooi van 2019. Kelly pakte er goud en zelf haalde ik twee keer brons, zowel bij het enkelspel als tijdens de landenteams.

    Over mijn eigen prestaties ben ik niet honderd procent tevreden. Voor mijn gevoel had er iets meer in gezeten. Ik was goed voorbereid. Maar helaas kun je niet alles sturen. Zo was de speelhal prima maar was er geen airco. Wel natuurlijke ventilatie. Dat was af en toe wel hilarisch want bij een zuchtje wind zweefde de bal soms boven de tafel.

    Door mijn hemofilie en de daardoor ontwikkelde atrose in mijn ellebogen was ik behoorlijk stijf in mijn armen. Dit merkte ik vooral tijdens het inspelen en ook in de eerste wedstrijden. Vreemd genoeg voelde het nieuwe zitkussen in mijn rolstoel, waardoor ik een actievere zithouding heb, anders en hoger aan.

    San José ligt een kilometer boven de zeespiegel en dat bleek een enorm effect op de lucht in het zitkussen te hebben. Op advies van de leverancier in Nederland heb ik er wat luchtcellen uitgehaald. Daarna zat ik beter en ook het tafeltennissen ging steeds beter.

    Bij de teamwedstrijden speelde ik samen met de Argentijn Romero. Dat ging op zich heel goed. Alleen speelden we voor het eerst samen en is zijn Engels niet fantastisch. En voordat je er samen goed in zit, is zo’n teamtoernooi alweer afgelopen. Ach, misschien moet ik gewoon ook blij zijn met twee keer brons en de punten die ik bij elkaar heb gesprokkeld voor de wereldranglijst. Sowieso heb ik er weer een hele mooie ervaring bij.

    Ondertussen ben ik alweer lang en breed terug in ons koude, natte, grijze Nederland en ben ik begonnen aan één rechte lijn van trainingen, stages en toernooien. Alles is erop gericht om de puntjes op de i te zetten voor hetParalympic World Qualification Tournamentop 9, 10 en 11 mei in Laško, Slovenië. Daar is het hopelijk erop, en niet eronder, voor Tokyo!

  • Sporten met een handicap

    Beschrijving tonen

    20 december 2019

    Wij wonen al jarenlang met veel plezier op het Brabantse platteland, om preciezer te zijn, in het buitengebied van Herpen. Maar nu de kinderen volwassen zijn, komen we langzaam op een punt dat we over onze toekomst na gaan denken. Gaan we verhuizen en kleiner wonen? Of volgen we het stromen van ons ondernemersbloed en beginnen we bij huis een tweede filiaal van tafeltenniswinkel Game 11.

    Over deze vraag gaan we ons deze week buigen. Game 11 zit nu in Zeist en wordt gerund door mijn jongste zoon, maar de eigenaar is een man uit België. Hij komt deze week langs en dan gaan we met z’n allen om tafel zitten. Kunnen we genoeg omzet generen voor een tweede filiaal? De winkel zou kunnen komen in één van de twee schuren die op ons land staan. Eén ervan zouden we kunnen ombouwen. Dat is dus de vraag die we als gezin gaan beantwoorden. Wordt het verbouwen of verhuizen? Als het verbouwen wordt, heb ik trouwens nog een mooi plan.

    Er staat nog een tweede schuur op ons terrein. En die zou ik in samenwerking met de gemeente willen ombouwen tot een sportzaal waarin mensen in een rolstoel kunnen uittesten welke sport ze leuk vinden. Of dat nou tafeltennissen of boogschieten is, dat maakt niet uit. Ook in een rolstoel kun je prima allerlei sporten beoefenen. Maar het is niet altijd makkelijk om te ontdekken wat precies bij je past. Daar kan ik als ervaringsdeskundige goed bij helpen.

    De definitieve knoop over wat we gaan doen, hakken we volgend jaar door. Nu ga ik me eerst mentaal voorbereiden op Costa Rica, waar ik op 8 december aan een toernooi begin. Het is het laatste wereldranglijsttoernooi van dit jaar.

    Begin dit jaar had ik Costa Rica al op de lijst gezet van toernooien die ik wellicht wilde gaan spelen, maaar ik twijfelde lange tijd of ik het wel zou doen. Tot Kelly van Zon, regerend Olympisch Kampioene en een van mijn teamgenoten van TeamNL vertelde dat ze ging en vroeg of ik niet mee wilde. Zij was er eerder geweest en was heel enthousiast. Ook wilde ze graag nog tegen een bepaalde speler spelen. Nou, voor mij bleken er meer dan genoeg mensen aan mee te doen tegen wie ik graag wil spelen. Nu gaan we tien dagen: met zijn vieren. Want Kelly’s zus en mijn vrouw Ilonka gaan ook mee. Eerst vier dagen het toernooi spelen. Hopelijk lukt het me om nog wat punten te sprokkelen voor de wereldranglijst. Daarna vieren we een weekje vakantie. Zon, zee, strand…Costa Rica here we come!

  • Topsporter zonder benen en met één arm

    Beschrijving tonen

    04 december 2019

    Naast de Nederlandse competitie, speel ik ook al een paar jaar mee in de Bundesliga, de Duitse competitie.

    Onlangs was het weer zo ver en gingen mijn teammaatje André Weidermann en ik naar Frickenhausen - bij Stuttgart - voor de eerste spelronde.

    We hadden geen goede dag uitgekozen om te reizen. Het was slecht weer en ook hadden we lange files waardoor we pas ’s avonds bij het hotel aan kwamen. Gelukkig heeft elk nadeel een voordeel,  we hadden nu álle tijd voor het bespreken van onze speltactiek.

    En speltactiek hadden we nodig. Omdat we de dag erna maar liefst twaalf wedstrijden achter elkaar moesten spelen: acht enkelspel wedstrijden en vier dubbelspel wedstrijden.

    We zouden tegen een aantal topspelers spelen die al een ticket naar Tokyo ‘in the pocket’ hebben. En er waren spelers waarvan ik/we echt moest(en) winnen om punten te kunnen pakken. Kortom, dat besef legde wel druk op ons.

    Wat het daarnaast even spannend maakte is dat ik een flinke klap tegen mijn hoofd kreeg. Ik hielp mijn teamgenoot André om zijn rolstoel in de auto te zetten en stootte daarbij mijn hoofd tegen de achterklep.

    Ik had een capuchon op, maar het was echt een harde smak. En een klap op je hoofd betekent wel dat je als hemofiliepatiënt kans loopt op een bloeding. Moest ik nu extra profylaxe toedienen of niet? Ik besloot rustig af te wachten. Gelukkig viel het, op een klein wondje op mijn hoofd na, reuze mee.   

    De volgende dag begonnen we al vroeg. De eerste wedstrijd speelden we gelijk al tegen een team dat al is geplaatst voor Tokyo. Eén van de spelers is een Ier zonder benen en met maar één arm. Toch kan hij fantastisch tafeltennissen. Zo zie je maar dat je ook met een beperking fantastische sportieve prestaties kunt leveren.

    Wij leverden goed spel, maar verloren helaas wel. Hetzelfde gold voor de tweede wedstrijd tegen een team met daarin de regerend wereldkampioen. Al merkte ik tijdens het spelen dat ik hem nu beter van repliek kan dienen dan tijdens eerdere wedstrijden tegen hem. Deels komt dat mijns insziens ook door een nieuw stoelkussen in mijn rolstoel, waardoor ik een actievere zit heb.

    De rest van de competitiedag hebben we ook prima gespeeld. We kunnen tevreden terugkijken op deze eerste speelronde: we hebben beiden drie enkels en samen drie dubbels gewonnen.

    Deze week ga ik weer trainen voor volgende wedstrijden. Binnenkort wordt de tweede speelronde van de Bundesliga gespeeld in Frankfurt. En vlak daarna ga ik dit jaar sportief afsluiten in…Costa Rica!
     

  • Mooi als je anderen kunt inspireren

    Beschrijving tonen

    12 november 2019

    Meedoen aan het EK is altijd spannend. Het deelnemersveld is sterk en iedereen doet net iets beter zijn best, in de hoop te kunnen stijgen op de wereldranglijst. Voor mij was het helaas na twee wedstrijden klaar. Ik moest eerst tegen de nummer één van de wereld, Tommy Urhaug uit Noorwegen, die tig keer Europees kampioen, wereldkampioen en Olympisch kampioen is geweest. En een dag later speelde ik tegen de Rus Grigorii Isakov, die nummer 20 van de wereld is.

    Beide wedstrijden begon ik goed, maar werd ik uiteindelijk ingemaakt. Ik was daarna wel even teleurgesteld. Natuurlijk was het reëel dat ik zou verliezen, maar als je begint met voorsprong, is verlies toch wel zuur. Maar goed, het is niet het einde van de wereld en het EK bracht wel ander mooi Nederlands succes. Kelly van Zon en Jean Paul Montanus zijn allebei Europees Kampioen geworden in hun klasse en nu verzekerd van een ticket naar Tokyo.

    Een paar dagen na het EK wachtte trouwens alweer een ander mooi evenement. Met mijn zoon Jelco heb ik clinics gegeven tijdens een dag voor 680 medewerkers van de arbeidsinspectie en het Ministerie van Sociale Zaken, uit alle lagen van het bedrijf, allemaal in sportkleding en voor één dag gelijk. Tijdens de clinics heb ik wat over mezelf verteld, een filmpje laten zien, een demonstratie gegeven en vervolgens mochten ze zelf wedstrijdjes tegen elkaar spelen. Sommige mensen bleken echt een bijzondere reden te hebben om mee te doen. Zo was er een man die tobde met zijn gezondheid en van mij wilde horen hoe ik mijn leven heb omgegooid, in de hoop dat zelf ook te kunnen doen. Mooi als je anderen kunt inspireren. Kortom, ik kijk terug op een geslaagde dag. Het is altijd leuk om te laten zien wat je doet én ondertussen belangstelling en steun voor je stichting te krijgen.

    Na zoveel drukte is het nu tijd voor een paar dagen rust om daarna weer te beginnen aan een nieuwe drukke periode. Ik ga als rolstoelspeler competitie spelen tegen staande spelers. Ook staat er begin november weer een toernooi gepland in Stadskanaal, het eerste wereldranglijsttoernooi in Nederland sinds 2011. En oh ja, op 22 oktober is mijn fanavond geweest. Kelly van Zon heeft een verhaal verteld over haar Olympische Spelen. Toevallig was het die dag ook mijn verjaardag. Leuk om dat samen met iedereen die mij steunt te vieren! Ik vertel hier meer over in mijn volgende blog.

  • Weer brons bij het teamtoernooi

    Beschrijving tonen

    18 oktober 2019

    Na het toernooi in Tokyo moesten we vrijwel meteen door naar Bangkok. Eigenlijk had ik met mezelf afgesproken om dat niet meer te doen: twee toernooien vlak achter elkaar. Omdat het lastig is om goed gefocust te blijven en je moet je aanpassen aan wisselende omgevingen. Twee jaar geleden moest ik bijvoorbeeld achter elkaar spelen in Slovenië en Slowakije. Het probleem was dat ik moest wisselen van spelondergrond. Dat was nu ook zo. In Japan speelden we op een harde parketvloer, waarop je moest oppassen dat je niet weggleed met je rolstoel. Terwijl we in Bangkok op vloerbedekking speelde waarop je juist moeilijk vooruit kon komen. En dat is helemaal vervelend als je zoals ik door hemofilie zulke slechte armgewrichten heb. Ik merkte nu echter dat ik sinds die toernooien in Slovenië en Slowakije veel sterker ben geworden. En dat die wisseling van ondergrond dankzij training, goede begeleiding én pijnstillers geen probleem was. Het toernooi in Bangkok verliep daarnaast eigenlijk hartstikke goed. Ik kwam de eerste poule door en ook leuk was het dat er bekenden uit Nederland waren om me aan te moedigen. Helaas haalde ik uiteindelijk net de halve finale niet. Ik moest weer een wedstrijd tegen die jonge Japanner uit Bangkok spelen en we gingen mooi gelijk op. Maar toen kreeg ik de pech dat ik een strenge scheidsrechter trof, die me strafpunten gaf omdat ik het bij het serveren niet hoog genoeg opgooide. En tja, toen raakte ik van slag en verloor ik. Jammer, maar helaas…Bij het teamtoernooi haalden we - dit keer met mijn ploeggenootje Sem die er niet was in Japan, maar wel in Thailand - ook weer brons. Kortom, het was een mooi toernooi. Ik heb nu echter wel, ook in overleg met de bondscoach, besloten om mijn tactiek om de Paralympics te halen om te gooien. Ik heb nog wel een aantal toernooien te gaan, maar laat mijn plan om dan telkens top tienspelers te verslaan en zo omhoog te schieten op de ranglijst varen. Ook ga ik er niet vanuit dat ik binnenkort het EK in Zweden win…Ook dat levert je een ticket naar Tokyo op. In plaats daarvan ga ik wel diverse toernooien spelen om meer wedstrijdervaring op te doen, maar verleg ik mijn focus naar een groot Europees kwalificatietoernooi in april of mei volgend jaar. Daar speelt iedereen die de top tien niet heeft gehaald om alsnog een ticket naar Tokyo te halen. Ik merk dat ik nog steeds vooruitga en ga er vanuit dat me dat gaat lukken. En dat moet ook, anders moet je natuurlijk überhaupt niet aan topsport beginnen…

  • Een onverwacht mooi resultaat!

    Beschrijving tonen

    24 september 2019

    Het was bijzonder om in Tokyo te zijn, het land van de Olympische Spelen in 2020. Dat was ook één van de redenen om daar een toernooi te gaan spelen. Omdat je zo alvast kunt ervaren hoe het is om daar te spelen en hoe de omstandigheden, de mensen en de cultuur zijn. En als ik het niet haal, ben ik daar toch mooi geweest en heb ik de Olympische sfeer toch een beetje kunnen ervaren.

    We gingen maar met een klein clubje, drie spelers en een coach. De andere spelers die meegingen waren Kelly van Zon en Jean-Paul Montanus. Zij zijn al bijna zeker van deelname aan de Paralympics en gingen ook om het Tokyo-gevoel te krijgen.

    De reis naar Tokyo verliep relaxed. We hadden een avondvlucht en ik kon goed slapen waardoor ik meteen in het goede ritme zat. We zaten in Tokyo in een enorm hotel…Zo groot dat de taxichauffeur rondjes moest rijden om de ingang te vinden. We merkten al snel dat alles in Tokyo supergeorganiseerd is. Je kon de hele dag op en neer met een busje van het hotel naar het sportcentrum en terug, ook al was je alleen. En dan stond er bijvoorbeeld bij de entree een bordje waarop stond waar je heen moest en stond er ook nog eens iemand naast om je dat ook te vertellen.

    Mijn eerste wedstrijd speelde ik gelijk tegen de nummer 7 van de wereld. Helaas was ik te zenuwachtig. Ik won wel een game, maar uiteindelijk verloor ik de laatste game net. Daarna moest ik tegen een Japannertje van 16, een jonge maar ook heel sterke speler en ook daar verloor ik nipt van. Uiteindelijk kwam ik daardoor de poule niet door. Tijdens het teamtoernooi speelde ik met diezelfde jonge Japanner samen. We verloren van twee Japanners, vervolgens verloren we van een Brit en een Noor en daarna ook nog van twee Duitsers. Vervolgens wonnen we wel een wedstrijd van twee Thaise spelers. Wij dachten dat het toernooi daarmee klaar was voor ons. En dus zijn we, de bondscoach en ik, de deur uitgegaan om Tokyo te gaan verkennen. We zijn naar het Olympisch stadion geweest en in het mekka van het tafeltennis ga je natuurlijk ook naar een tafeltenniswinkel. Nietsvermoedend kwamen we terug en opeens kwamen er lachende mensen op ons af. Ze begonnen ons te feliciteren. Wat we niet wisten was dat de Thaise spelers, waar wij van hadden gewonnen, op hun beurt hadden gewonnen van de Japanners waarvan wij hadden verloren. Zo hadden we opeens een bronzen medaille te pakken. Een onverwacht mooi resultaat!

  • Spelen in Egypte was een bijzondere ervaring

    Beschrijving tonen

    19 augustus 2019

    Het toernooi in Egypte was een bijzondere ervaring. Ik was samen met Kelly van Zon en Jean-Paul Montanus, waarvan al 99 procent zeker is dat ze naar de Paralympics gaan. We landden op het vliegveld van Alexandrië en normaal staat er iemand van de organisatie op je te wachten. Nu moesten we eindeloos wachten. Uiteindelijk kwam een mannetje dat ons meenam naar een enorme parkeerplaats vol toeterende auto’s. Hij leidde ons naar een vaag busje. Onze rolstoelen bond hij vast op het dak van een andere busje. En dan rij je daar in het donker en hou je je hart vast met het idee van ‘als dat maar goed gaat’. Bij het hotel moesten vervolgens alle koffers langs een metaaldetector.

    Ook de volgende dag heb ik wel een paar keer met mijn ogen geknipperd. Ons vervoer naar het Olympisch centrum, waar het toernooi was, bestond uit een oude bus met een gammele rolstoelramp en een soort sightseeing bus die er achteraan reed en dat met politie-escorte. Bij het complex zelf kon je onmogelijk zelf binnenkomen met de rolstoel en ook binnen was van alles aan de hand: geen inspeelhal, licht kapot, nog niet alle wedstrijdtafels klaar… Ik ben op veel plekken in de wereld geweest en dit was weer een goede les in het leren roeien met de riemen die je hebt.

    Het toernooi zelf verliep prima. Ik heb brons gehaald in het enkelspel en punten gehaald voor de wereldranglijst. De kwartfinale speelde ik tegen een man, zonder rating, uit India: iemand die nog nooit aan een wedstrijd voor de wereldranglijst heeft meegedaan. Als je van zo’n speler verliest, verlies je veel punten. Maar dat iemand geen rating heeft, wil niet zeggen dat iemand niet goed is. Sterker nog: hij won van de nummer 11 in de wereld. Bovendien speelde hij met ‘materiaal’: een batje met noppen in plaats van glad rubber. Daarmee kun je iemands spel aardig verstoren. Maar ik wist mentaal de knop om te zetten en won een spannende wedstrijd. Jammer is dat ik weer niet heb  kunnen winnen van topspelers zoals Ali Öztürk, de nummer één van de wereld. Ik won wel een game van hem, maar ik wilde te graag en verloor uiteindelijk met 3-1. Dat gebeurde ook met twee andere spelers die boven me staan. Dat frustreerde wel, omdat ik als doel had gesteld om één of twee topspelers te verslaan. Temeer omdat  je dan in één keer honderd punten stijgt op de wereldranglijst. Maar ja, als je ergens te veel mee bezig bent, vergeet je soms waar het wél om gaat op een toernooi.

    Verder werken aan mijn mentale instelling is in elk geval een belangrijk aandachtspunt voor mijn voorbereiding op de toernooien in Tokyo en Bangkok volgende maand
     

  • Twee keer brons in Polen

    Beschrijving tonen

    29 juli 2019

    Het Para Polen Open waar ik pas was, is één van de belangrijkere toernooien van dit jaar. Van tevoren voelde ik wel wat druk. Ik mocht in Polen voor het eerst op een nieuwe manier serveren die voor mij makkelijker is en ik had twee weken de tijd om daar op te oefenen.

    Daarbij is het voor mij ook belangrijk om op het mentale aspect te trainen: dat ik geen twijfel toelaat en zorg dat ik alles positief bekijk.

    Het hotel waar we zaten en het wedstrijdcomplex lagen bijvoorbeeld in een heuvelachtig gebied en dat is best lastig in een rolstoel. Eerder zou ik me daar druk om maken. Nu accepteer ik dat. Net zoals het feit dat je een reis om de wereld moet maken om in Wladyslawowo, waar het toernooi was, te komen.

    ’s Avonds voor de start van het toernooi kreeg ik de loting te horen en die was niet gunstig. Er zaten mensen zonder rating in de poule. Dat wil zeggen dat ze nog nooit hebben meegedaan aan een toernooi waarbij je punten voor de wereldranglijst kunt halen. Dat wil echter niet zeggen dat ze niet goed zijn. Maar als je van hen verliest, verlies je veel punten. Mijn doel was dan ook om zo rustig mogelijk te blijven en zakelijk te spelen.

    Gelukkig kon ik de eerste wedstrijd makkelijk winnen. Alleen moest ik de tweede wedstrijd spelen tegen de enorme sterke Mitar Palikuca uit Servië en die sloeg me alle hoeken van de zaal in.

    De derde wedstrijd moest ik tegen Daniel Staszak uit Polen, een speler zonder rating. Als ik van hem zou verliezen, zou het toernooi klaar zijn voor mij…

    Tot overmaat van ramp stonden er tijdens de wedstrijd televisiecamera’s op mijn neus. Maar gelukkig speelde ik heel goed en won ik met 3-0.

    Uiteindelijk haalde ik de halve finale. Daarin lukte het me niet om te winnen van de wereldkampioen,  Ali Öztürk uit Turkije. Maar het lukte me wel om tegenstand te bieden. Ik ben enorm blij met mijn bronzen medaille.

    Ook bij het teamtoernooi hebben mijn maatje Sem en ik brons gehaald. Ik moest wederom tegen Öztürk spelen. Weliswaar verloor ik met 1-3 van hem, maar ik speelde nog sterker tegen hem dan tijdens de halve finale van het enkelspeltoernooi.

    De komende weken ga ik me focussen op het volgende toernooi in Egypte: eveneens een toernooi met veel sterke spelers. Hopelijk lukt het me om wat ik nu heb ingezet, af te maken en wedstrijden vaker in mijn voordeel te beslissen. Ik ben blij met de punten die ik in Polen heb gehaald voor de wereldranglijst. Maar om flink te stijgen op die wereldranglijst, zal ik ook écht van mensen zoals Öztürk moeten gaan winnen…

  • Aantekening voor op mijn wedstrijdkaart

    Beschrijving tonen

    07 juni 2019

    Soms win je en soms heb je pech. Ik kom net terug van een groot toernooi in Slovenië met veel spelers uit de wereldtop.

    Omdat we voor het Olympische jaar zitten, hadden zich honderd spelers meer aangemeld dan normaal. De organisatie moest al die spelers in het wedstrijdschema inpassen. Daardoor werd het aantal wedstrijdpoules vergroot en het aantal wedstrijden dat je moest spelen kleiner.

    Helaas had ik pech met loten. Ik moest eerst tegen de nummer vijf van de wereld, Mitar Palikucia uit Servië. En vervolgens tegen de nummer tien: de Belg Bart Brands.

    Ik ken ze allebei goed. Ik ben een paar keer op trainingskamp geweest naar Slovenië om onder anderen met Mitar te kunnen trainen. En ik ga elke paar weken naar België om met Bart Brands te trainen.

    Mooi om dat te doen, maar minder leuk om tijdens een belangrijk toernooi tegen hen te spelen. Zij en hun trainers kennen mij immers ook goed en weten precies waar ze op moeten letten.

    Ik werd derde in mijn poule en dan ben je meteen uitgeschakeld. Dezelfde pech had ik met het landentoernooi. Mijn vaste trainingsmaatje Sem ging niet mee en dus vormde ik een team met een Rus en een Belg. Op zich goede spelers. Maar ook nu moesten we als team weer tegen de nummer vijf van de wereld en vervolgens tegen de wereldkampioen.

    Kortom: we hebben verloren. Toch was het een mooi toernooi. Ik heb weer extra wedstrijdervaring kunnen opdoen. Bovendien is het me gelukt om een speciale aantekening op mijn wedstrijdkaart te krijgen. Voortaan mag ik op een andere manier serveren.

    Door de gewrichtsschade door mijn hemofilie kan ik het balletje niet goed op mijn platte hand leggen en opgooien. Dat is verplicht bij serveren.

    Tijdens het toernooi in Slovenië ben ik geobserveerd door een arts en een fysiotherapeut en nu mag ik voortaan het balletje op mijn vuist leggen.

    Nu flink oefenen op deze nieuwe manier van serveren. Zodat ik die tijdens het volgende toernooi goed kan toepassen en niet met trillende handjes sta…

    Maar goed, jammer van Slovenië. Er komen echter meer toernooien aan. Eind juni Egypte en eind juli ga ik naar Japan en aansluitend Bangkok. Nu één dagje rust en dan ga ik er weer volle bak tegenaan.

  • Een voorbeeld voor andere sporters met hemofilie

    Beschrijving tonen

    07 mei 2019

    Ik sta op punt om naar Italië te vertrekken voor het eerste grote internationale paratafeltennistoernooi van dit jaar. Ik hoop dat het de bondscoach lukt om een speciale aantekening voor op mijn wedstrijdkaart te regelen. Zodat ik voortaan op een andere manier mag serveren. Door de gewrichtsschade die ik heb opgelopen door mijn hemofilie kan ik mijn hand niet goed plat houden en dat is bij serveren verplicht. Door zo’n speciale aantekening mag ik wellicht misschien op een andere manier gaan serveren die voor mij makkelijker is. Hiervoor moeten een arts en een fysiotherapeut - allebei uit een ander land - mij een heel toernooi lang observeren om te kijken of de aanpassing die ik vraag, echt nodig is.

    Naast het halen van de aantekening hoop ik in Italië mooie wedstrijden te spelen en hopelijk wat punten te halen voor de wereldranglijst. Mensen vragen mij geregeld waarom ik naar de Paralympische Spelen wil. Nou, ik heb de Spelen in 2020 in Tokyo als doel voor mezelf gesteld omdat ik als persoon doelen nodig heb om te bereiken. En omdat ik in het verleden al meermalen heb gemerkt dat je dingen kunt bereiken die onmogelijk lijken, als je de drive hebt om er iets van te maken.

    Daarnaast wil ik een voorbeeld zijn voor andere sporters met een handicap. Ook zij kunnen hun beperking omzetten in een kracht. Tot slot wil ik ook een voorbeeld zijn voor andere mensen met hemofilie. Veel mensen van mijn leeftijd hebben net zoals ik ernstige gewrichtsschade en durven daardoor vaak niet te sporten. Terwijl ik topsporter ben geworden. Niet dat iedereen nu meteen hoeft te gaan trainen voor de Paralympics. Maar het zou mooi zijn als mensen door mij gaan inzien dat sporten hartstikke goed voor ze is. Middels de juist begeleiding en inzet kun je meer dan je zelf denkt. Het is goed voor je zelfvertrouwen en je gaat je er fitter door voelen. Als meer mensen daardoor gaan sporten, is mijn missie geslaagd.

  • Gouden dagen in Thailand

    Beschrijving tonen

    04 februari 2019

    Afgelopen seizoen heb ik prima afgesloten met twee medailles op een toernooi in Chang Mai, Thailand: brons bij het enkelspel en goud in het dubbelspel. Helaas zakte ik wel 19 punten op de wereldranglijst. Ik verloor de eerste wedstrijd van een Koreaanse ‘nul rater’.

    Een ‘nul rater’ is een goede speler die nog niet eerder heeft meegedaan aan toernooien voor de wereldranglijst. In Azië heb je die veel omdat meedoen aan internationale toernooien te duur is. Maar voor de Koreaan was Thailand kennelijk wel dichtbij genoeg. Als je van een ‘nul rater’ met veel punten verliest, verlies je er automatisch ook veel op de wereldranglijst. Nu heb ik tijdens het toernooi ook veel punten gewonnen. Maar per saldo ben dus 19 gezakt. Domme pech. Na afloop heb ik de knop omgezet en de rest van het toernooi heb ik met vertrouwen gespeeld.

    Omdat mijn maatje Sem niet meeging, moest ik zelf zoeken naar een mede teamspeler voor de landenwedstrijden. Dat is bij internationale toernooien wel gebruikelijk dat je, zodra de deelnemerslijst bekend is, zelf contact legt met een geschikte teamgenoot. Deze keer werd ik benaderd door een Japanner. Op het moment dat we aan het inspelen waren, kwam een Irakese coach met ons praten. Of ‘zijn’ speler bij ons in het team mocht. Dat vonden we goed, maar opeens werd een andere Japanse speler ziek, waardoor mijn teamgenoot zijn plaats in moest nemen. Kortom, ik speelde het landentoernooi met die Irakees en het ging prima. We verstonden elkaar niet, maar de taal van het tafeltennis is universeel en we behaalden goud! Na het toernooi hadden mijn vrouw en ik ook een paar ‘gouden dagen’. We vierden kerst in Bangkok.

    Nu ben ik weer volop aan het trainen. Binnenkort ga ik naar Servië om daar een week lang te trainen met een andere rolstoeltafeltennisser voor de toernooien die eraan komen. Misschien in Polen, Jordanië, Mexico en Japan? Eerst maar eens spelen in Slovenië en Italië. Kijken hoe dat gaat en dan verder plannen.

  • Fanavond voor donateurs en sponsoren in Herpen

    Beschrijving tonen

    06 december 2018

    Onlangs hielden we voor het eerst een fanavond voor donateurs en sponsoren, omdat we hen graag wilden bedanken. Er waren wel zestig mensen gekomen naar Dorpshuis ’t Slotje in Herpen om te luisteren naar mijn verhalen over wat ik het afgelopen jaar allemaal gedaan en bereikt heb.

    Leuk was ook dat wethouder Kees van Geffen van de gemeente Oss er was. Hij hield een korte toespraak waarin hij mij bedankte voor de ambassadeursrol die ik vervul voor de gemeente Oss als rolstoeltafeltennisser in het kader van het project Uniek Sporten voor sporters met een handicap.

    Vervolgens maakte de wethouder de tussenstand van de crowdfundingsactie bekend. Het afgelopen jaar hebben we ruim 13.000 euro binnengehaald. Dat hartstikke mooi. Ik ben overdonderd door alle gulle giften. Daardoor komt mijn droom: het halen van de Paralympische spelen van Tokyo in 2020 weer een stapje dichterbij, al heb ik nog meer geld nodig om Tokyo te kunnen halen door naar verschillende internationale toernooien te gaan om zo nog wat plaatsen op de wereldranglijst te kunnen stijgen.

    Dit jaar ga ik nog naar twee internationale toernooien, volgend jaar hopelijk naar acht. Tot slot heb ik natuurlijk niet alleen maar gepraat over tafeltennissen. Ik heb ook nog geprobeerd om mijn zoon Jelco - onder bezielend oog van onze bondscoach Lumen Dekker - alle hoeken van de tafeltennistafel te zien. Lumen Dekker gaf ook uitleg over de weg die we te gaan hebben om die felbegeerde plaatsen op de wereldranglijst te stijgen. En daarna, mocht iedereen die wilde ook nog even in een rolstoel gaan zitten om met mij een potje te tafeltennissen. Ik kijk terug op een geslaagde fanavond. Op naar de volgende. 

  • Op naar China

    Beschrijving tonen

    31 juli 2018

    In Barcelona heb ik heel goed gespeeld. Bij het enkelspel won ik brons en bij de teamwedstrijden haalden we zilver. Ook heb ik gewonnen van twee spelers die tien plekken boven mij staan. Daardoor ben ik vier plekken gestegen op de wereldranglijst.

    Ik was erg blij. Dit is weer een stapje vooruit. Maar ik ben ondertussen alweer volop aan het trainen voor het toernooi in China, waar ik eind augustus heen ga, met mijn teamgenoot Sem.

    Eigenlijk hebben we zomerstop, maar ik heb mijn eigen trainingsprogramma bedacht. Ik train bijna alle dagen in Papendal en een ander sportcentrum. Daarnaast ben ik begonnen met zwemmen. Dat doe ik met behulp van een beendrijver. Die zorgt dat mijn benen blijven drijven, zodat ik me kan focussen op mijn armen. 

    Zwemmen is goed voor mijn conditie en ik vind het ook lekker om te doen. Waarschijnlijk ga ik er na de zomer mee door.

    Deze week ga ik naar België om te trainen met een Belg die ook in een rolstoel zit en in de top tien van de wereld staat. In het weekend komt hij op Papendal trainen.

    Het is fijn om tegen hem te spelen en te merken dat het verschil tussen ons niet zo groot is. Al kan het natuurlijk zomaar anders zijn tijdens een wedstrijd, wanneer het er echt omgaat.

    Maar ook daarbij draait het weer - en voor mij blijft dat een aandachtspunt - om het mentale. Hoe hou jezelf sterk en gefocust, ook als je een keer alle hoeken van de tafel ziet?

    Focussen op het mentale is ook een van de belangrijkste onderdelen van mijn voorbereiding op China. Want al heb ik nog zo goed gespeeld in Barcelona: in China wacht opnieuw een sterk deelnemersveld. Met mindere spelers waarvan ik moet proberen niet te verliezen en betere spelers waarvan ik juist moet proberen te winnen.

    Kortom, ik begin weer gewoon van vooraf aan met hard trainen en een goede mentale voorbereiding. Ik ben er pas als ik in 2020 in Tokyo sta!

  • Denken is mijn bottleneck

    Beschrijving tonen

    28 juli 2018

    Morgen ga ik naar Barcelona, voor een toernooi dat belangrijk is voor de wereldranglijst. Er wacht een sterk deelnemersveld op me. Ook met mensen waar ik nog nooit tegen gespeeld heb of die onder me staan en waar ik niet van mag verliezen. Ik sta dus op scherp.

    Hopelijk gaat het beter dan in Slovakije en Servië, waar ik na mijn goede spel eerder in Italië met te hoge verwachtingen naar toe ben gegaan.

    Mijn probleem is dat ik te veel een denker ben. Gelukkig krijg ik nu goede begeleiding van een sportpsycholoog. Die helpt me met het bereiken van een goede mentale voorbereiding.

    Ik moet er op vertrouwen dat het goed gaat. Want als het niet goed gaat, denk ik te veel na. Dat breekt me op. Ik wil snel stijgen op de wereldranglijst en wil graag aan iedereen die mij steunt laten zien dat ik vooruit ga.

    Ik weet nu dat het beter is dat ik dat allemaal naast me neer leg en me focus op het tafeltennissen. Denken is mijn bottleneck.

    Hopelijk gaat het in Barcelona beter. Mijn vrouw gaat ook mee. We plakken er een weekje vakantie in Tenerife aan vast.

    Daarna ga ik rustig trainen en me mentaal voorbereiden op het toernooi in China, waar ik eind augustus heen ga. Dat is het Mekka van het tafeltennis. Het is ook weer een sterk toernooi met veel goede spelers.  Natuurlijk wil ik de goden niet verzoeken: maar de laatste keer won ik er brons!

  • Tegen de nummer twee van de wereld

    Beschrijving tonen

    18 juni 2018

    Het niveau van de spelers uit de wereldtop van het rolstoeltafeltennissen zitten allemaal dichtbij elkaar. Pas had ik een belangrijk toernooi in Italië waar ik tegen de nummer twee van de wereld speelde, Valentin Baus. Uiteindelijk heb ik in de vijfde game écht nipt van hem verloren.

    Dat vind ik niet erg, zeker niet omdat ik merkte dat het me eindelijk goed lukt om tijdens een belangrijk toernooi zoals dit, mijn angst en zenuwen opzij te zetten.

    Valentin was notabene de eerste waar ik tegen moest spelen tijdens het toernooi. Zo’n mindset is heel moeilijk. Ik heb er in de weken daarvoor met mijn sportpsycholoog over gesproken en vervolgens heb ik een aandachtslijstje gemaakt.

    Daarop staat een dagstructuur: een planning om naar de wedstrijd toe te leven. Die bestaat uit opstaan, douchen, ontbijten, ruim inspelen en dat allemaal op een rustig tempo.

    Bij wedstrijden moet je na het inspelen de zogenaamde ‘callroom’ in om je batje in te leveren bij de scheidsrechters. Zij controleren of je de juiste persoon bent, bepalen welke kleur shirt je aan moet en je geeft je tegenspeler een handje.

    Vervolgens is het voor mij dan nog 20 minuten muziek luisteren en de aandachtspunten voor de wedstrijd zelf bestuderen, ofwel het strijdplan. Ik heb gemerkt dat zo’n voorbereiding enorm van belang is.

    Zeker op een internationaal toernooi in Italië…waar je maar een paar wedstrijden op een dag hebt en je veel lege tijd hebt om te doden. Dan is het belangrijk dat je mentaal sterk bent.

    Zelf heb ik het idee dat mijn ‘strijdplan’ werkt. We gaan de komende weken zien of dat echt zo is: ik heb toernooien in Slowakije, Slovenië en Barcelona. Hopelijk ben ik daar mentaal net zo sterk als in Italië en lukt het me om stappen vooruit te maken op de wereldranglijst.

  • ‘Viva’ Las Vegas

    Beschrijving tonen

    26 februari 2018

    Ik had er zo veel zin in: het toernooi eind december in Las Vegas. Hier zou ik punten kunnen halen om te stijgen op de wereldranglijst. Ik had hard getraind, was mentaal goed voorbereid, zou ruim van tevoren afreizen om nog goed te kunnen uitrusten en trainen en toch viel alles uiteindelijk in duigen! Dankzij een sneeuwstorm werd onze vlucht gecanceld en vertrokken we pas een dag later. We konden bovendien niet rechtstreeks vliegen, maar moesten via Canada. Daar misten we de aansluiting naar Philadelphia, zodat we nog een dag vertraging opliepen en ook het vliegtuig naar Las Vegas had vertraging door technische problemen.

    Uiteindelijk landden we pas een paar uur nadat het toernooi was begonnen en dachten dat we het konden schudden. De organisatie hoorde echter van onze problemen en gooide het speelschema om. We werden opgehaald van het vliegveld en direct naar de sporthal gereden, waar ik meteen aan de bak moest. Ik dacht nog even ‘ik ga lekker spelen’, maar was enorm moe, daardoor langzaam en zo een makkelijke prooi voor twee tegenstanders. Ook het teamtoernooi liep de volgende dag dankzij de vermoeidheid de soep in. Na het toernooi had ik even flink de balen in.

    Maar inmiddels is dat gevoel weer verdwenen. Gelukkig heeft mijn verlies er niet toe geleid dat ik enorm gezakt ben op de wereldranglijst. En ook kan ik op 2017 terugkijken als een goed sportjaar met veel waardevolle momenten. Nu is het tijd om vooruit te kijken naar 2018 en alle mooie, nieuwe toernooien die er aan komen. 2018 is voor mij het jaar van de waarheid. Voor het einde van het jaar wil ik bij de top 25 van de wereld staan, liefst zelfs bij de top 20. Ik ga er voor! 

  • Lang zal je leven dankzij tafeltennis

    Beschrijving tonen

    19 februari 2018

    Waarom ben ik zo gek op tafeltennis en niet op zwemmen, roeien of darten? Omdat het niet alleen een fysiek, maar ook een mentaal sterk spelletje is.

    Maar daarover later meer…Tafeltennis is in elk geval hartstikke gezond voor je. Dat blijkt telkens weer uit onderzoeken. Niet zo vreemd dus dat er wereldwijd miljoenen mensen zijn die het spelen.

    Je beweegt – in een rolstoel of niet – behoorlijk fanatiek heen en weer en traint je spieren van je boven- en onderlichaam. En zeker nu volop in het wedstrijdseizoen – volgende week ga ik naar een groot toernooi in Las Vegas - voel je dat wel hoor!

    Ook verbeteren je reflexen, coördinatie, evenwicht en hand-oogcoördinatie als je veel speelt. Een groot voordeel is daarnaast dat je kans op blessures betrekkelijk klein is. Voor mij is de kans nog kleiner, omdat ik rolstoeltafeltennis. En dat is weer extra gunstig voor mij als hemofiliepatiënt.

    Maar tafeltennis heeft nog veel meer voordelen. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen. Zoals bijvoorbeeld voor je hart. Bij flink fanatiek spelen verhoogt je hartslag en uiteindelijk helpt dit je hart sterk en gezond te houden.

    Laten we ook niet vergeten dat het goed is voor je conditie. Simpel uitgelegd verhoogt je hartslag tijdens het spel en vraagt je lichaam om meer zuurstof. Hierdoor ga je zwaarder, sneller en dieper ademen en vergroot uiteindelijk je longcapaciteit.

    Tafeltennis is niet alleen voor je lichaam een goede sport, het mentale aspect is minstens zo belangrijk, zoals ik al eerder zei. Het is bijvoorbeeld een hele sociale sport: je sluit makkelijk nieuwe vriendschappen en dat is logischerwijs al heel goed voor je mentale gezondheid.

    Daarnaast is tafeltennis zelf ook mentaal uitdagend. Iedereen kan het spelletje leren. Maar het is enorm belangrijk dat je leert om strategieën te plannen. Continu moet je razendsnel beslissen welk effect je de bal geeft, terwijl je ondertussen probeert om een stap voor op je tegenstander te blijven en te reageren op de ballen die op je af komen. En dat allemaal op hetzelfde moment!

    Doordat je telkens belangrijke beslissingen neemt in fracties van seconden, wordt je mentaal steeds sterker. Je versterkt je concentratievermogen, je kortetermijngeheugen én je besluitvormend vermogen. Ook blijven je hersenen langer jong. Uit onderzoek blijkt dat je geheugen op latere leeftijd langzamer achteruit gaat.

    Kortom, lang zal je leven dankzij tafeltennis: de beste denk-sport ter wereld.